Mamamsterdam

Het oninteressante leven van een moeder in Amsterdam.

Bakfietsvaders

De bakfietsvader neemt het nu even over van de getergde bakfietsmoeder.

Read more

Gods evolutie

"Zou God nog een aap zijn geweest toen hij de mens naar zijn evenbeeld schiep?", wilde mijn dochter vandaag weten.

Read more

Ben je nou helemaal betoeterd!

"Ben je nu helemaal betoeterd!" las ik in een e-mailwisseling waarbij een oudere pittige vrouwelijke collega (G.) een mannelijke collega (P.) kapittelde.

Vanuit de comfortabele cc-positie kon ik ervan meegenieten dat haar reprimande al snel tot het door haar beoogde effect leidde. Wat dat effect inhield doet er nu niet toe. Waar het om gaat was dat ze succesvol was door in communicatief opzicht uit de bocht te vliegen.

Zou ik dat ook kunnen? Ik besloot om bij tegengas van collega's, opdrachtgevers, vriendinnen, hockeymoeders, buren, mijn kinderen en echtgenoot me eerst af te vragen: "Wat zou G. nu doen?".

Zonder dat G. zelf daarvan enig idee had nodigde ik haar uit om in mijn hoofd te komen wonen. Ze kreeg plekje naast de de droomster, de cynicus, de onzekere professional en de bezorgde moeder in mij.

Dat de drie keer gescheiden G. te veel haar op haar tanden had, baarde me geen zorgen: als ze het te bont maakte zou ze wel overruled worden door de bravere inwoners in mijn hoofd.

Gelukkig deed zich al snel een situatie voor waarmee ik op onschuldig terrein kon oefenen. Een doorgeslagen hockeymoeder die een functioneringsgesprek met mijn 10-jarige dochter E. wilde houden en een serieuze voetblessure in twijfel trok, kreeg per e-mail de woorden "Ben je helemaal betoeterd?" toegeslingerd. Daarna kreeg ik geen mails meer en mijn dochter werd naar een lager team gemanouvreerd. Mijn dochter was als eerdere topscoorster van het team verbolgen over deze uitkomst, maar ik kon haar ervan overtuigen dat de degradatie door haar blessure kwam.   

Het voelde goed. Ondanks dat ik misschien een glanzende hockeycarriere van mijn dochter had gesabotteerd.

Het was heerlijk om de onzekere professional en de bezorgde moeder in mijn hoofd eindelijk eens het zwijgen op te leggen. De gesprekken die dat innerlijke duo continue voerden begonnen me sowieso tegen te staan, realiseerde ik me.

En toen kwam de echte kans om me te bewijzen: een collega probeerde me een loer te draaien. Hij had achterom mijn rug een van mijn vaste klanten benaderd om daar een eigen klus binnen te hengelen. Toen de klant hem op mijn kwaliteiten wees, vroeg hij mij om hulp. Ik was boos, maar in tweestrijd: moest ik hem zijn eigen ellende laten opruimen of toch helpen? De vraag "Wat zou G. doen?" kwam nu goed van pas. Dit keer luchtte ik niet mijn ongenoegen thuis 's avonds op de bank tegenover mijn verveelde man. Nee, ik pakte de telefoon en sprak de magische woorden: "Ben je nu helemaal betoeterd!". Mijn collega kreeg na nog enkele scherpe verwijten over zijn gebrek aan collegialiteit en transparantie de mededeling dat ik hem niet zou helpen.

Mijn klant liet ik met rust. Ik wachtte af wat er zou gebeuren. Twee maanden later was de klus van mijn collega gestrand en werd ik gebeld voor een mooie nieuwe opdracht.

Ik had mijn hart gelucht, had mezelf niet ondergeschikt gemaakt aan iemand die het niet verdiende én ik had glorieus een nieuwe opdracht binnengehaald op basis van mijn eigen kwaliteiten. En dat allemaal dankzij de geleende woorden "Ben je nu helemaal betoeterd!". Ik leen ze graag weer uit aan jou.









Read more