Mamamsterdam

Het oninteressante leven van een moeder in Amsterdam.

Gods evolutie

"Mamma", zei mijn dochter van 11, "Als God de mens naar zijn evenbeeld heeft geschapen, hoe zag God er dan uit toen hij de mens schiep? Als een mens, als een aap of ergens tussenin?". Veranderde het uiterlijk van God mee met dat van de mens onder invloed van de evolutie?, zo vroeg ze zich verder af. Terwijl ik de boodschappen in de koelkast deed, stond mijn dochter met een duizelingwekkende lenigheid dansoefeningen te doen.

Mijn dochter trok al snel de conclusie dat het scheppingsverhaal niet kon kloppen, tegelijkertijd haar been uitstrekkend om haar rechterknie naast haar hoofd te kunnen plaatsen.

En alsof ze mijn hersenen nog niet voldoende had laten kraken, stelde ze dat de huidige vorm van de mens slechts een momentopname is. Het grote mysterie lag volgens haar niet zozeer in het verleden, maar vooral in de toekomst. Hoe zou de mens er over twee miljoen jaar uitzien en welke eigenschappen zou deze geüpgrade levensvorm hebben? Nakomelingen van mijn dochter - dus ook die van mij - zouden in ieder geval heel lenig zijn, bedacht ik me.

Maar, lieve hemel, eind jaren '70 maakte ik me op haar leeftijd zorgen over God, de hemel en de hel...

"Ik denk dat we over twee miljoen jaar geen haar meer hebben.", stelde mijn dochter, "Dat heb ik laatst op You Tube gezien".

Wat een opluchting: ze had dit gelukkig niet allemaal zelf bedacht. Zo snel ging de evolutie bij ons in de familie nu ook weer niet.