Mamamsterdam

Het oninteressante leven van een moeder in Amsterdam.

Bakfietsvaders

De afgelopen tijd kom je de term 'bakfietsmoeders' overal tegen in de media. De moeders zelf kom je in het wild overigens ook daadwerkelijk overal tegen in Amsterdam.

De bakfietsmoeder zou een opgewekte, maar asociale weggebruikster zijn die in een bloemetjesjurk met in de wind wapperende haren haar kinderen overal naar toe trapt en daarbij geen ruimte meer laat voor andere fietsers. Kortom, iemand waar je gelegitimeerd een hekel aan mag hebben.

Omdat mijn kinderen inmiddels te groot zijn voor een bakfiets en samen inmiddels minimaal 75 kilo wegen, hoef ik mijn hoofd niet te pijnigen over of ik zo'n bakbeest zelf zou moeten aanschaffen. Je zou kunnen zeggend dat de kritiek op de bakfietsmoeder me dan ook niet zou hoeven te raken. Toch voel ik mee met die oververmoeide moeders die zichzelf jaren moeten wegcijferen om hun kinderen groot te brengen en een hoop gemopper op de koop toe krijgen.

Of het nu een te brede dubbele buggy is, of een voorrangsbehandeling bij het boarden, of een onbedaarlijk krijsend kind, altijd zul je mensen hebben die moeders daarop aankijken. En nu is er weer die bakfiets. Het woord 'bakfietsmoeder' roept daarom bij mij nu de ergenis op over alle mensen die klagen over jonge moeders.

Maar vandaag werd ik vrolijk van de bakfiets. In Amsterdam zag ik een vader met een bakfiets, toen nog één en nog één en aan het eind van de middag zelf weer één. Er was overigens geen enkele bakfietsmoeder te bekennen. De bakfietsvader had de bakfiets voor even overgenomen.